Posted by Klaus DE CLEYN on May 27, 2019
Antwerpen, het Zuid, 28 mei 2019.
 
We hebben weer onze wandelschoenen aangetrokken en de file getrotseerd want onze nieuwsgierigheid voert ons vandaag naar het Zuid. Iedereen heeft er al gezeten, in het museum, op een terrasje, in een restaurantje, of vroeger op de Sinskenfoor. Maar vanavond gaan we meer leren over de geschiedenis van dit sterk in opmars zijnde stukje Antwerpen.
Twee gidsen hebben hun benen ingewreven. Natuurlijk de incontournabele Richard Willems - specialist in àlles. En de neofiete stadgids Thérèse, vrouw van Jean-Lou en zopas bijgeschoold tot Topgids van de Koekenstad.
 
 
 
 
We worden netjes in twee groepen opgesplitst. de vrouwen met hun Jos. En de mannen met hun Hilde.
 
We staren naar het museum voor Schone Kunsten. Dat wil zeggen, naar de dekzeilen die er rond hangen. Nog enkele jaren en 't is weer open. Intussen wordt de omgeving van langsom mooier. Ze hebben nog grote koppen van Rodin gevonden. Die staan er alvast.
 
 
Koppen van Rodin vóór het in doeken gehulde museum.
 
Oorspronkelijk stond op 't Zuid een Spaans Fort, maar na het uitgraven van de dokken werd het een bruisende stadswijk. De grand chic liet er zijn stadspaleizen bouwen, het werd een heus havenkwartier met alle mogelijke vertier.
 
We trekken er rond en bekijken de gekende buurt met nieuwe ogen.
Art Déco huizen, het M HKA, het Hof van Beroep.
 
  
De monumentale gebouwen van Het Zuid. De Vismijn heeft een veel betere bestemming gekregen.
 
 
 
 
Het M HKA is gehuisvest in een oude silo. Het staat op instorten. Zoals ook het Hof van Beroep. Zacht glanzend in het avondlicht laat niets vermoeden dat het van binnen een ruïne is. Het zal grondig gerenoveerd worden en nadien krijgt het M HKA daar zijn nieuwe onderkomen.
 
 
Een straatje is door zijn rijke bewoners gewoonweg afgesloten. Ónze straat, buiten jullie. De Stad heeft maar laten begaan, ze waren al blij dat ze de poort niet zelf moesten betalen.
Het prachtige Zuiderpershuis, vandaag een cultureel centrum maar vroeger een gigantische stoommachine die dag en nacht gestookt werd en stoom leverde waar de ganse havenactiviteit op draaide. De kranen, de kaapstanders, zelfs de bruggen. Inclusief hun eigen brandwondencentrum-avant-la-lettre. het werd daarbinnen soms wat té warm.
 
Daar waren de vrouwen terug, mét Jos (links). En het Zuiderpershuis.
 
Aan het eind van de gedempte zuiderdokken vergapen we ons aan een kolossale put. Wat blijkt? Dit stukje is niet langer gedempt. Men heeft er alle rotzooi uitgehaald waarmee hij gevuld was. Het ganse dok ligt terug open, alleen het water mankeert. Binnenkort wordt dit een gigantische ondergrondse parking, en de rest van de zuiderdokken zal dan veranderen in een groene oase. Hopelijk leven we lang genoeg om daar met de kleinkindjes van te gaan genieten.
 
Als laatste houden we halt bij de Porta Regia, de Waterpoort. Ontworpen door Rubens en in 1624 gebouwd ter ere van Koning Filips IV. Heeft al op meerdere plaatsen gestaan en hier uiteindelijk zijn bestemming gevonden. Daarom gekend als de Wandelende Poort. 
En het is hier, beste vrienden, aan de voet van deze Antwerpse Pracht die in niets moet onderdoen voor de Arc de Triomphe, dat Richard ons inwijdt in de geheimen van de Middeleeuwse Ontlasting. Beeld je in, die duizenden huizen zonder WC, zonder waterleiding, zonder riool. Elk huis zijn emmer. Met de massa inwoners zit die in no time overvol. Bij gebrek aan WC papier en gazetten worden mosselschelpen gebruikt voor de zuivering van het roze holletje. Schelpen apart houden. Die wassen we nog af en als ze echt niet meer bruikbaar zijn worden ze  gerecycleerd als wegverharding. Regelmatig vliegt de inhoud van een toiletemmer door een venster naar buiten. Parapluke meenemen voor een stadswandelingske. De varkens in de straten houden er wel van, zo'n lekkernij.
 
De Wandelende Poort.
 
 
Beerschooiers trekken door de straten en verzamelen de geurige brij om ze naar de beerputten aan de rand van de stad en uiteindelijk de beerboten te brengen.
En die vervoeren het Bruine Goud naar de omliggende landbouwgebieden, waar het zeer gegeerd is als meststof. Vooral Antwerpse stront, die is zó krachtig en stinkt gelijk nergens anders. 
-Deze transporten vonden plaats tot de jaren dertig van de vorige eeuw!-
En op deze manier is de cirkel rond en zien we allen in dat de uitstap wel degelijk past bij het jaarthema van Filip: 'Beveren'. Dààr waar de Antwerpse uitscheiding wedergeboren wordt als graan, aardappelen, wortelen, spruiten, en nog veel meer. Van deze gedachte krijg je natuurlijk honger, gelukkig is het italiaantje vlakbij.
 
Gezellige sfeer bij Bocca d'Oro.
 
Er wordt een bijzonder lekker rood wijntje geserveerd ("wij hebben geen huiswijn, wij hebben alleen goede wijn") en als de dames ook binnenkomen van hun avontuur zit de sfeer er direct in. Er wordt opgewonden gelachen en gebabbeld en iedereen vermaakt zich uitstekend.  Hè echt weer een heerlijk uitstapje gehad! Dank aan onze Gidsen!!! Hiphip hoera!
 
 
Het Zuid, een wijk vol verrassingen uit oude en nieuwe tijden...
 
 
 
 
 
 
 
Sponsors