Posted by Klaus DE CLEYN on May 20, 2019
Beveren, Koetshuis, 20 mei 2019.
 
Het is vanavond de laatste maal dat Greta voor ons kookt. Een gigantisch monument staat op het punt te verdwijnen.
Daarom werden enkel de mooiste clubleden uitgenodigd, die alle 16 present gaven.
 
Als ze na lang aandringen in levende lijve verschijnt wordt ze opgewacht met een staande ovatie, iedereen wil zijn appreciatie tonen voor het werk dat ze al die jaren voor ons gedaan heeft.
Ze is er echt van aangedaan, de tranen springen in haar ogen. Ook voor hààr is het geen gemakkelijk afscheid, ze was ons zo gewoon geworden.
Uit naam van de voorzitter spreekt Lode warme bedankingswoorden, en roemt vooral haar flexibiliteit waarbij ze zich steeds wist aan te passen aan het aantal Rotariërs dat kwam opdagen, en dat vaak nogal afweek van het aantal dat zich ingeschreven had. Een warme omhelzing, dikke kussen en een mooi boeket bewijzen dat hij het meent.
De emoties worden Greta te veel, het zoute vocht biggelt over haar wangen.  Ze is ons ook dankbaar, is erg aan ons gehecht, maar moet nu voort met haar leven. Omdat ze in Beveren blijft wonen  zullen we haar nog wel eens zien. Weer een groot applaus, en Greta stapt ons leven uit. De leden zijn er even stil van, de boot vaart de haven uit, wordt klein en verdwijnt, en komt nooit meer terug.... 
 
Zelfs de voordracht van Benoît die daarop volgt en die ons aanmaant parcimonieus met zijn Kot-K folderkes om te springen (het drukwerk is waarschijnlijk wat duur uitgevallen) kan het afscheid niet doen vergeten.
En als de clubmeester veel te vroeg afklopt is iedereen voor één keer opgelucht om naar huis te kunnen.
 
 
Lode vertolkt éénieders emoties, en de club is er stil van...
 
Na vele jaren Rotary is het tafellaken tot op de draad versleten. Maar een kniesoor die daarop let.
 
Sponsors