Antwerpen, zondag 14 februari 2021  :  BLIND DATE OP VALENTIJNSDAG
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
Schijnbaar een contradictio in terminis van formaat, en toch … : met vrouwen aan het roer en een gunstige wind in de zeilen bevaren we wel ‘ns vaker mysterieuze wateren die ons verrassende horizonten doen verkennen.
 
Die zondagmiddag 14 februari trotseren behoorlijk wat moedigen de laatste Siberische winterstuiptrekkingen om verzamelen te blazen op ‘t schoonste plein van ‘t Stad, onder het alziend oog van Hendrik Conscience, en zij koesteren grote verwachtingen : vandaag heeft Rotary Beveren immers afspraak met de geschiedenis !
 
Op 4 locaties in de Antwerpse binnenstad wacht ons, onder het alziend oog van Fernand Huts, de Phoebus Foundation-tentoonstelling “Blind Date” waarbij we ons met blikken en blozen kunnen vergapen aan portretten uit het rijke verleden van de renaissance- en baroktijd, het is eens wat anders in deze zelfgenoegzame selfie-tijden.
 
Wie handenwringend van de kou arriveert, wordt door Ingeborg dadelijk verblijd met een noodrantsoen voor het geval we verloren zouden lopen : een portie cava (als antigif tegen de valentijnskater), aangevuld met fingerfood en snoepgoed (ter bevordering van de extra corona-kilo’s).
 
De eerste statie omvat een bijzondere reeks kinderportretten en hun parafernalia in de Carolus Borromeuskerk, maar die houdt men op zondag gesloten … een wat merkwaardige sluitingsdag voor een kerk, o tempora o mores …
 
Gelukkig tapt Richard uit zijn alom gewaardeerd en bodemloos historisch vaatje met gevatte wetenswaardigheden over het (door brand verwoest en heropgebouwd) kerkgebouw en over het grondplan van het plein dat een aantal speelkaarten blijkt te verzinnebeelden, waarvan de dame vrank en vrij haar borsten toont, o tempora o mores …
 
Voor wie er niet bij kon zijn : neem een volgende keer plaats aan de buitentoog van de plaatselijke wijnbar en volg de gulle raad van de uitbater : naarmate bij hem meer wijn wordt genuttigd, ziet men beter de contouren van de fraaie borsten, na verloop van tijd en drank zelfs in verdubbelde versie.
 
Genoeg gedroomd, voor de tweede statie begeven we ons per ploeg van 7 (ook corona koestert het heilig getal) naar de nabijgelegen Keizerstraat, in de middeleeuwen de Antwerpse hoofdstraat, waarvan de statige gevels nog een treffende herinnering oproepen.
 
Op instigatie van de grijsgebaarde mode-goeroe Walter Van Beirendonck die de enscènering van de expositie verzorgt, zijn de locaties in een fluo-geel jasje gestoken zodat de moderne mens zich minder onwennig voelt temidden al die vervlogen picturale schoonheid.
 
De intieme Keizerskapel toont ons de devoot biddende mens, die door zijn duurbetaalde afbeelding hoopt op vlotte toegang tot het hemelrijk. Een authentieke drinkbeker in doods-hoofdvorm wijst ons op de onvermijdelijke sterfelijkheid : memento mori …
 
De derde statie is meteen het orgelpunt : het Snijders&Rockoxhuis, waar de toenmalige eigenaar Nicolaas Rockox aan de hand van zijn portretten illustreert hoezeer de Antwerpse burgemeesters zich graag van hun beste kant laten zien.
 
 
In die tijden was Antwerpen het centrum van de wereld. Er zijn er die dat nog altijd denken. Maar wij, met onze open geest, laten ons daar niet door uit het lood slaan en betreden met gretige interesse het middeleeuws pand.
 
We worden aangestaard door wereldse en kerkvorsten waarvan de (deskundig bijgewerkte)  edele gelaatstrekken contrasteren met de lelijke tronies van afgeleefde keukenmeiden en de (van een liederlijk leven getuigende) karakterkoppen die Rubens, Jordaens en van Dyck inspireerden.
 
Naast stijve hagelwitte kanten molensteenkragen ontwaart de scherpe blik hier en daar een subtiel ontblote borst, er is voor elk wat wils, maar er is geen tijd voor mijmering want de volgende 7-koppige ploeg jaagt ons op.
 
Toch wordt nog even stilgestaan bij een werk van Theodoor Rombouts die rond 1630 met olieverf op doek een kaartspelend gezelschap heeft afgebeeld, om zij die het kaartspel koesteren - en zo kennen we er menigeen - er attent op te maken dat in de 17de eeuw het kaartspel werd beschouwd als moreel verwerpelijk : pure geldverkwisting en tijdverlies !
Dit tafereel werd geschilderd om de toeschouwer een spiegel voor te houden en te waarschuwen voor ijdelheid, spel en drank. Gedenk dit wanneer ge nog eens ‘koeken troef’ roept …
 
Maar het is niet dat zo’n tafereel Rotary Beveren op betere gedachten brengt : op weg naar de vierde statie (het Vleeshuis, voor de Snijders-collectie monumentale schilderijen van veel en lekker eten) worden we in een uithoek van het Conscienceplein onderschept door de vrolijke overlevenden van de andere ploegen die niet langer konden weerstaan aan de cava-lokroep en ter plaatse de kurken laten knallen. Het Vleeshuis zal dus voor een andere keer zijn. En de Cava Borromeuskerk ook.
 
Uw gelegenheidsverslaggever,
Bruno.